«Σου μιλώ και κοκκινίζεις»Πού είναι το Μούρεσι που αναφέρει το διάσημο τραγούδι?

KRIPAROS MUSIC – Το 1999 ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού «Σου μιλώ και κοκκινίζεις», το οποίο έφερε ξανά στα πράγματα ο Γιάννης Χαρούλης!Σε ένα στίχο αναφέρεται σε ένα χωριό ονόματι «Μούρεσι» που «χορεύει από τα χτες»! Πού είναι αυτό το γλεντζέδικο χωριό; Στο Πήλιο, 3 χλμ βόρεια της Τσαγκαράδας, δίπλα στην Νταμούχαρη, και την Ακτή «Παπά Νερό» δίπλα στην οποία βρίσκεται ο Άγιος Ιωάννης!

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έγραψε το τραγούδι «Σου μιλώ και κοκκινίζεις” για το Μούρεσι, αυτό το γλεντζέδικο χωριό του Πηλίου, που αγάπησε και διέμενε για πολλά χρόνια, έως ότου μία φωτιά το 2009 το έκανε στάχτη, όχι όμως και τις αναμνήσεις του…Εκεί περνούσε τον περισσότερο χρόνο του, ήταν ένας χώρος που είχε δημιουργήσει με μεράκι. Απολάμβανε τη φύση, εμπνεόταν από τα σημάδια της. Χώρος ξεκούρασης γι’ αυτόν και την οικογένειά του. Το σπίτι του Νιόνιου ήταν μία διώροφη κατοικία που πολλοί θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν και γκαλερί από τους πίνακες που κοσμούσαν τους τοίχους.

Το Μούρεσι Μαγνησίας είναι ένα από τα πανέμορφα χωρία του Πηλίου. Χτισμένο στα νότια του Κισσώτικου Ρέματος, με θέα προς τον Κισσό, τον Άγιο Δημήτριο, τον Άγιο Ιωάννη και το καταγάλανο Αιγαίο Πέλαγος με επίνειο το λιμάνι της Νταμούχαρης. Πότε ιδρύθηκε το χωριό Μούρεσι και από ποιους, είναι άγνωστο. Σίγουρα όμως θα πρέπει να υπήρχε οικισμός στην περιοχή κατά την αρχαιότητα, καθώς ο αρχαίος τάφος που ανακαλύφτηκε το 1934 πολύ κοντά στο ναό της Αγίας Παρασκευής την ενισχύει αυτή την εκδοχή.

Ο ναός της Αγίας Παρασκευής χτίστηκε το 1792, όμως ο παλαιότερος είναι αυτός της Αγίας Τριάδος που βρίσκεται στο κέντρο της πλατείας του Μουρεσίου (Πλατεία Κωνσταντή Ρέτσου) την οποία την σκιάζουν τρεις πολύ μεγάλες φλαμουριές.Από εδώ μπορείτε να περπατήσετε μονοπάτια που κατευθύνονται προς την Τσαγκαράδα και την Νταμούχαρη μέσα  στο φανταστικό πυκνόφυτο δάσος. Το Μούρεσι αποτελεί ένα ιδανικό καταφύγιο για αποδράσεις χειμώνα – καλοκαίρι λόγω της γεωγραφικής του θέσης.

Σου μιλώ και κοκκινίζεις τι να φανταστώ;

Όσο θάβεις το σποράκι, τόσο βγάνει ανθό

Στο μικρόφωνο ανεβαίνω το θεριό γλεντάει

Μόνος μου είμαι στην ορχήστρα μ’ έναν ίσκιο πλάι

Έλα στο χορό

Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ

Νύχτα ξαστεριά

Άναψαν φωτάκια σ’ όλα τα χωριά

Της Αγία Τριάδας ήρθαν μέρες φτερωτές

Το χωριό το Μούρεσι χορεύει από προχτές

Ήρθαν ξένοι ηλιοκαμένοι, ήρθαν κι αδερφοί

Σε κοιτώ και κοκκινίζεις κι έχεις προδοθεί

Έλα στο χορό

Πάρε με και εμένα λίγο να χαρώ

Έλα στο χορό

Θέλω να κατέβω θέλω να ενωθώ

Κι ο συρτός σιγά μας πάει πίσω από το ιερό

Κι αρχινάς να κοκκινίζεις πιο πολύ θαρρώ

Μα εδώ δεν είναι ξένο βλέμμα κανενός

Μήπως είμαι εγώ ο ξένος και ο μακρινός;

Έλα στο χορό

Άσπρο φουστανάκι, πάτημα ελαφρό

Νύχτα ξαστεριά

Τρέμουν οι φλογίτσες πάνω απ’ τα χωριά

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *